Had je 2.5 jaar geleden tegen mij gezegd dat ik zou staan waar ik nu sta, dan zou ik je voor gek verklaren. Ik was altijd dun en licht, tilde nooit veel gewicht en durfde nooit tot het uiterste te gaan, en ik.had altijd moeite om naar de sportschool te gaan. Ik kwam via familie en vrienden in contact met crossfit.

Na mijn eerste les sloeg de spierpijn al snel toe. We hadden een wod met overhead squats en hardlopen. Ik had s’avonds moeite met de makkelijkste dingen op m’n werk. Ondanks dat ik het idee had dat de spierpijn nooit meer over zou gaan toch inschrijven voor 2 keer per week, dit werd al snel 3 keer en zelfs meer. Ik had geen excuses meer om niet te gaan, ik zet er tegenwoordig zelfs dingen voor aan de kant om te kunnen gaan. Ik zie vooruit gang door de zogenaamde benchmarks, dit zijn wods en lifts die je één keer in de zoveel tijd doet om te meten waar je staat en waar je in verbeterd bent. Hierdoor ben ik het plezier van hard trainen gaan inzien en dat zelfs als het niet zichtbaar is je altijd progressie maakt. 

Toen ik voor het eerst bij een wedstrijd van een van coaches, Sarah, ging kijken leek het mij ook hardstikke tof om aan wedstrijden mee te doen. Ik ben toen nog harder gaan trainen om het waar te kunnen maken, ik deed mee aan kwalificaties, sommige om het te halen en sommige om te kijken waar ik sta ten opszichte van de rest van Nederland. De belangrijkste hiervoor was de crossfit games open, Het eerste gedeelte van de tweedelige kwalificatie voor het evenement dat gezien wordt als het Wereldkampioenschap crossfit. Alleen al het meedoen aan de open vond ik tof vanwege de sfeer in de box en omdat ik net even wat verder ging dan dat ik normaal zou doen in een reguliere WoD. En na 5 weken was ik zowel voldaan als tevreden met mijn geleverde resultaat.

Na 2 jaar hard ploeteren was het vrijdag 26 januari 2018 dan eindelijk zover. Mijn aller eerste wedstrijd finale, the battle of the north in Groningen. Het ging om een intermediate finale, hier ligt het niveau net even iets lager dan voor een echte top atleet, maar dat maakt het niet minder moeilijk. Toen ik ernaar toe reed was ik zenuwachtig en was ik bang dat ik volledig in het niets zou vallen. Ik had mij als laatste gekwalificeerd, dus ik had niets te verliezen. Toen ik daar eenmaal stond verdwenen gelukkig de zenuwen als sneeuw voor de zon. De eerste WoD werd bekend gemaakt, deze was in mijn nadeel en had er dus ook totaal geen zin in. Gelukkig loodste Saar en Dion mij er door heen. Toen de tweede WoD bekend werd gemaakt was ik er gelukkiger mee, roeien en touwklimmen, dit kan ik dacht ik. Nadat ik klaar was met deze WoD was vond ik jammer dat het alweer klaar was en tegelijkertijd ook wel opgelucht dat ik het achter de rug had.

Na deze finale is de motivatie om nog een finale te halen alleen maar groter geworden. Dit alles is niet mogelijk geweest en uberhaüpt niet mogelijk zonder de hulp die Sarah en Dion mij geboden hebben en nog te bieden hebben. BEDANKT!!!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *